You got soul, and everybody knows
That it's all right, whoa, it's all rightWhen you wake up early in the morningFeeling sad like so many of us doHum a little soulMake life your goalAnd surely something's got to come to you
Afgelopen week was de 100 dagen van mijn siwoh (tante in het Javaans. Ik ben niet naar het graf gegaan, omdat ik het moeilijk vond. Ik wist dat mijn oom er ook zou zijn dus ik gaf aan dat ik naar school moest gaan. Terwijl ik dat zei voelde ik mij opgelucht en schuldig. Opgelucht omdat ik hem niet hoefde te zien en daardoor geen extra hoofdpijn erbij zou krijgen. Tegelijkertijd voelde ik mij schuldig. Niet alleen over het niet gaan, maar ook schuldig over het feit dat ik ook goede tijden heb gekend met mijn oom. Het doet mij pijn dat door recentelijke gebeurtenissen die goede herinneringen worden overschaduwd door het "slechte".
Wanneer er herdenkingsdagen wordt er ook uit de Koran gelezen. De gedachte alleen al gaf mij angst. Zoals gewoonlijk vroeg mijn moeder of ik erbij kon zijn, gepaard met de standaard mom-guilt. "Ga je niet lezen voor siwoh? Het is voor siwoh toch, dit zou zij hebben gewild.", aldus mijn moeder. Ik vroeg mij tegelijkertijd af of dit nu eigenlijk wel iets is dat mijn siwoh had gewild.
Of de momenten waarbij mijn moeder haar gevoelens op mij afreageerd. Jarenlang heb ik dit gepikt, maar nu niet meer. Ik weet dat haar hoofd vol zit, maar dat betekent niet dat zij mij zo kan behandelen of tegen mij kan praten. Het irriteert mij mateloos dat wanneer ik gefrustreerd ben en ik even rust wil, dit niet getolereerd wordt. Integendeel zelfs, er wordt mij verwijt dat ik onbeschoft ben of er wordt gezegd dat ik alleen op de hei moet gaan wonen, dat als ik denk dat wat ik nu aan het doen ben goed gedrag is ik vooral zo moet doorgaan. Ofc ook niet te vergeten hoe er vervolgens wordt gezegd "Sorry hoor dat ik je iets vraag, ik zal dit voortaan nooit meer doen, ik vraag nooit meer iets aan je.". Fucking toxic gedrag ook.
Laatst had mijn moeder weer een van deze buien. Mijn ouders en ik waren buiten en mijn vader gaf aan zijn mobiel te zijn vergeten. Mijn vader zette mijn moeder en ik af om even naar een winkel te gaan terwijl hij op ons zou wachten in de garage. Ik liet mijn mobiel bij hem achter zodat hij bereikbaar was. Uiteindelijk was de winkel naar wij zouden gaan gesloten. Mijn moeder probeerde hem te bellen, maar hij nam niet op. Om alles beter te maken begon het ook nog eens te regenen. Als dat niet erg genoeg was, was er a whole damn flock aan meeuwen, precies op het zebrapad waar ik niet omheen kon lopen om over te steken. Ik gaf aan bang te zijn en mijn moeder reageerde geirriteerd terug door te zeggen: "Nou, dan blijf je toch gewoon hier staan? Desnoods overnacht je hier. Dan loop ik naar de garage, omdat ik die man niet kan bereiken.". Deze woorden deden mij pijn, omdat het mij terugbracht naar mijn ziekenhuistijden waarbij mijn moeder ook lak had aan mijn gevoelens. Ze deden er niet toe, alleen haar belevingswereld/haar situatie stond centraal. Het gaf mij flashbacks naar momenten dat wanneer ik emotioneel werd, er tegen mij moest zeggen dat ik mij moest bedwingen. Wanneer ik boos/verdrietig werd om iets dat mijn vader had gedaan, zei mijn moeder altijd dat hij zo is en altijd zo zal blijven. Ik zou ermee moeten zien leven als ik nog bij hun wilde wonen, anders moest ik uit huis gaan.
Ik weet niet wat mij op dat moment bezielde, maar ik was het zat. Mind you, mijn angst voor vogels is zo erg dat ik eigenlijk niets meer durf te doen. Ik voel de paniek komen en wanneer ik merk dat iemand niet adequaat reageert, je mij eigenlijk al kwijt bent. Niet alleen op dat moment, maar ook mijn vertrouwen. Ik gaf aan dat ik het niet fijn vond hoe zij tegen mij praatte en dat ik haar frustratie begreep, maar ondanks dat niet een reden is om zo tegen mij te praten. Vervolgens zei dat ze het zat was. Ze was alles zat. Ze was mijn vader zat, de stad zat, de hele situatie zat. Weer gaf ik aan dat ik haar hoorde en zag. Ik hoor haar frustratie en zie wat dit met haar doet. Daar blijven staan in de regen zou ons niet goed doen, dus we moesten wel oversteken. Aangezien hij niet opnam, konden wij net zo goed naar de garage lopen. Ze gaf aan geen zin te hebben om alle etages af te lopen. Meerdere malen benadrukte ze dat zij met tegenzin naar daar zou lopen. Alsof het mijn schuld was dat mijn vader niet opnam en zij daarom naar de garage moest lopen. Weer gaf ik aan bang te zijn voor de vogels. Ze herhaalde weer dat ik for all she cares, could've stayed there and spend the night.
Ik reageerde daarop met what the hell? Je weet van mijn angst af. I know you're going through things, but this ain't the way. Alleen omdat ik daar met jou ben, geeft het je geen excuus om al je gal op mij te spuwen/ af te reageren. Ze zei dat ik mijn mond moest houden en niets van mij wilde horen. Ik moest haar met rust laten. Precies op dit moment knakte er iets in mijn brein. Ik hoorde de DINGDINGDING ROUND ONE in mijn hoofd.
Ik was zo boos dat ik haar achterliet en voorbij de meeuwen alleen liep. Ik liep gehaast mee met een ander koppel dat voor mij liep. Ik voelde de paniekaanval half aankomen, maar mijn woede had de overtoon. Ik zag rood en moest iets doen. Ik wilde mij afsluiten en naar muziek luisteren om mezelf te kalmeren, maar dat lukte niet, omdat mijn vader mijn mobiel had.
Aan de overkant zag ik mijn vader staan in een andere winkel. Glimlachend verontschuldigde hij zich dat hij niet wist hoe hij een gesprek moest opnemen met mijn mobiel. Ik gaf aan dat het niet erg was en liep naar de garage terwijl ik direct naar mijn oortjes greep om muziek te luisteren. Mijn moeder zei dat mijn vader en ik alvast naar de auto konden lopen en dat zij eraan zou komen. Ze had trek, ze zou iets halen bij een restaurant. Ik wist dat ze allemaal gesloten waren, maar ik zei niets. Ik wachtte rustig op haar bij de liften, omdat ik wist dat zij binnen een paar minuten terug zou komen. Tijdens de terugweg naar huis vroeg mijn moeder of ik geen ijsje lustte, ik zei nee. In mijn hoofd dacht ik dat ze dat ijsje daar kon schuiven waar het licht nooit schijnt. Ik crepeer liever van de honger dan dat ik nu iets van haar aanneem.
Reactie plaatsen
Reacties